Overdaad schaadt (English below!!)

Laten we bij het begin beginnen: het nieuwe album van Tame Impala is géén conceptalbum. Dan is dat duidelijk, voordat ik begin te praten over hoe alle nummers iets met de tijd te maken lijken te hebben, en hoe het geen toeval kan zijn dat de eerste track One More Year heet en de laatst One More Hour. Dat is dus níet met voorbedachten rade. En dan nu mijn recensie van The Slow Rush. Geniet ervan.

Afbeeldingsresultaat voor tame impala the slow rush

Tame Impala is wat mij betreft een beetje ‘hit or miss’. De ene track vind ik geweldig, en de ander vind ik helemaal niks. Het belangrijkste aspect waar ik over val is zijn stem, die altijd hevig galmt, waarschijnlijk om een soort dromerig effect te creëren. Meestal is dat niet nodig. Meestal is de muziek er omheen namelijk ook al dromerig. In zulke gevallen geldt: overdaad schaadt. Maar soms heeft Kevin Parker de balans wél te pakken en dán – dan is het wel te doen.

Er zijn aspecten van dit album die mijn aandacht trekken. De eerste track bijvoorbeeld, die trekt mijn aandacht, en dat is maar goed ook, want een goede openingstrack zet de toon voor een plaat. De blikvanger in kwestie is Parkers stem die zó bewerkt is dat hij klinkt als – in zijn eigen woorden – een Gregoriaans koor. Dat ‘koor’ zingt de hele tijd de titel van het nummer: One More Year. Goed, dat wekt de indruk in de eerste twee minuten van het nummer, maar na vijf minuten ben ik het wel zat. Voor de rest heeft die specifieke track niet zoveel dat in zijn voordeel spreekt.

Posthumous Forgiveness, één van de tracks die voor de albumrelease uitgebracht waren als single, begint op een heel bijzondere manier. Het heeft namelijk iets weg van een Nederlands levenslied. Het nummer start in, en ik vraag me meteen af of ik per ongeluk André Hazes in de wachtrij had gezet. Dat is echter van korte duur, want al snel komt de Tame Impala-achtige synthesizer en Parkers dromerige stem erin. Toch blijft dat schlager-gevoel een beetje hangen. Dat is heel gek, want dat zou je helemaal niet verwachten bij een naam als Tame Impala, en toch doet hij het. En dat is niet het enige gekke wat er gebeurt in deze track: na grofweg vier minuten begint er ineens een totaal ander nummer, nog steeds onder dezelfde noemer. Het is geen schlager meer, maar gewoon dromerige pop zoals we van Kevin Parker gewend zijn. De instrumentatie is mooi, zijn stem geeft me een beetje hoofdpijn. Zoals we gewend zijn.

Afbeeldingsresultaat voor tame impala

De sterkste nummers op dit album zijn de singles: Borderline, It Might Be Time, Posthumous Forgiveness en vooral Lost in Yesterday (nogmaals, dit heeft niks met een overkoepelend thema te maken!!). Die laatste heeft een herkenbaar, uptempo baslijntje en de zanglijn in het refrein is opzwepend. En dat terwijl zijn herkenbare galmende stemgeluid intact blijft. Dit is zo’n geval waarin Kevin Parker doorheeft hoe een goed nummer in elkaar zit. Jammer dat er daarvan zo weinig op dit album staan. Welgeteld twee, want Is It True is er ook zo één. Daar blijft het helaas bij.

Na dit album een paar keer beluisterd te hebben is namelijk het volgende gebeurd: bij de eerste keer luisteren dacht ik: ‘het is oké, maar ik voel hem nog niet helemaal. Misschien nog maar een keer luisteren.’ Na de tweede keer: ‘ja, oké, ik vind hem al beter, misschien is driemaal scheepsrecht.’ Drie keer luisteren later: ‘ik verveel me.’ Ook hier geldt weer: overdaad schaadt. Dat vind ik zo jammer, want Tame Impala is toch wel dé alternatieve band waar de meeste ‘echte muziekliefhebbers’ lyrisch  over zijn. Dan ben ik maar geen echte muziekliefhebber, maar Tame Impala kan mij niet voor lange tijd boeien. Zo ook dit album niet.

Less is more

First things first: Tame Impala’s new album is NOT a concept album. Just so that’s clear, before I go off about how all songs seem to have something to do with time, and how it just cannot be a coincidence that the first track is called One More Year and the last One More Hour. That was NOT on purpose. With that out of the way, here is my review of The Slow Rush. Enjoy.

Afbeeldingsresultaat voor tame impala the slow rush

Tame Impala is, in my opinion, a bit hit or miss. Some tracks of his I love, some I don’t like at all. The most important aspect of his music I dislike is his voice, which always has loads of reverb, probably to create some sort of dreamy effect. Which is unnecessary most of the time. Most of the time the instrumentals are dreamy enough. In those occasions, less is more. But sometimes Kevin Parker does get the balance and then – then it’s okay.

There are aspects of this album that stand out to me. The first track, for example, catches my eye, which is good, because a good opening track sets the bar for the rest of the album. The eyecatcher in question is Parkers voice which is edited in a way that makes him sound like – in his own words – a Gregorian choir. That ‘choir’ sings the title of the song, One More Year, on a loop. Well, that is interesting or the first half of the song, but after five minutes I lose interest. Apart from that, this song doesn’t have anything that speaks for it.

Posthumous Forgiveness, one of the tracks that was released as a single before the release of this album, starts in a very unusual way. It sounds somewhat like a Dutch schlager-like song. The song starts, and for a second I wonder if I didn’t accidentally put André Hazes in my cue. It doesn’t take long before I realise what’s going on, though, because soon enough the Tame Impala-esque synth and Parker’s dreamy voice come in. Nevertheless, the schlager-feel stays. It’s a weird vibe, because you wouldn’t expect it from an artist like Tame Impala at all, and still, he does it. That’s not the only weird thing that happens in this track; after about four minutes a completely different song starts, without actually changing tracks. It’s not a schlager anymore, but nothing more than dreamy pop like we’re used to from Kevin Parker. The instrumentals are nice, his voice gives me a headache. Like we’re used to.

Afbeeldingsresultaat voor tame impala

The best songs on this album are the singles: Borderline, It Might Be Time, Posthumous Forgiveness and most of all Lost In Yesterday (again, this has nothing to do with a concept of sorts). The latter has a recognisable, upbeat bassline and the melody in the chorus is hyped up. All the while keeping his reverbed voice intact. This is one of those songs that works. Unfortunately, there are not many of those on this album. There are two; this one, and Is It True.

After having listened to this album a couple of times, the following happened: after listening for the first time, I thought ‘this album is okay, but I don’t really feel it yet. Maybe I need to listen to it one more time.’ After the second time: ‘yeah, alright, it’s getting better, but maybe the third time’s the charm.’ Three listens later: ‘I’m bored.’ Again, less is more. I hate to say this, because Tame Impala is one of those alternative names that every ‘real music lover’ adores. In that case, I’m not a real music love, but Tame Impala just can’t entertain me for long periods of time. Neither does this album.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s