Bij mij in de klas op het atheneum zat een jongen, Richard, die enorm fan was van Muse.1 Ik kan me nog precies voor de geest halen dat hij een presentatie gaf over de band voor het vak Engels, dat ik een kreetje slaakte van enthousiasme, waardoor hij zich tot mij richtte. Ik weet dit nog doordat het schaamrood me prompt op de kaken stond, want zó goed kende ik Muse nou ook weer niet. Ik vond de nummers die ze op 3FM draaiden vet, maar ik kon geen enkele albumtitel noemen. Naderhand heb ik geprobeerd dat te rectificeren, heb ik Drones helemaal grijsgedraaid, en ik blijf telkens geïntrigeerd als Muse op de proppen komt met nieuwe muziek, zoals nu.
Het nieuwe album van Muse, dat vandaag uitkwam, heet The Wow! Signal. Dit refereert naar een radiosignaal dat in 1977 werd opgevangen uit de ruimte, en waarover werd gespeculeerd of het was uitgezonden door aliens. In een interview met Jasper Leijdens vertelt zanger Matt Bellamy dat er meer wiskundige elementen in dit album zitten – het is het meest nerdy Muse-album tot nu toe. Dat alles stamt vanuit zijn fascinatie met de zoektocht van de mensheid naar iets dat groter is dan wij, of dat nu aliens zijn, God, AI, of iets anders.
Dat deze Britten (met Matt Bellamy voorop) gefascineerd zijn door de ruimte, is geen geheim. In die zin is dit album een trip naar de roots van de band, en qua sound voelt dit ook als een ‘ouderwetse’ Muse-plaat. De ingrediënten: Bellamy’s herkenbare stem, metal-achtige gitaarriffs, en stadionrock bangers. Daarnaast is er ook ruimte voor emotionele interludes, en de nodige synthesizer hier en daar. Het hele arsenaal van de afgelopen bijna dertig jaar is uit de kast getrokken.
Het geluid is de sterkste kant van deze plaat. Qua songteksten is het duidelijk dat Matt Bellamy een doorlopend thema in zijn hoofd had tijdens het schrijven, maar dat thema komt maar in drie nummers écht tot wasdom. Voor de rest is dit ook vooral een album van een pas gescheiden middelbare man, met veel woorden over een ‘ijskoude vrouw’ en meer van zulks. Ik word er niet warm noch koud van, maar verwijzingen naar dingen als het Wow!-signaal en de Dark forest-hypothese leveren wel leuke weetjes op.
Er zijn meer nummers op deze plaat die ik wél vet vind dan niet, geluidstechnisch, en dat zijn vooral de duistere tracks met sicke gitaarriffs, zoals The Dark Forest, Hexagons, en Unravelling. Die zijn tot stand gekomen, mede dankzij Dan Lancaster, de producer die ook heeft gewerkt met bands als Bring Me The Horizon en A Day To Remember. Dat metal-gehalte samen met de vocalen van Matt Bellamy vormt een paradoxaal geluid dat me een beetje aan symfonische metalbands doet denken, zoals Nightwish en Evanescence – maar tegelijkertijd is het ook heel erg stadionrock, net op het randje van smaak en wansmaak.
De grootste verrassing van dit album is wat mij betreft Hush, het nummer samen met Ellie Goulding. Wie had verwacht dat zij op zo’n duistere track kon shinen! Toegegeven, het refrein is nogal cheesy, met de EDM-achtige opbouw richting de post-chorus, maar de gitaren die er dan in knallen doen me denken aan Bring Me The Horizon, en de stem van Ellie Goulding heeft een spookachtige kwaliteit die me eraan herinnert hoe weird ze kan zijn. Weet je het nummer Lights nog? Dat was zo vet, en dat kan ze dus nog steeds.
In Hush danst Muse op het randje van kitsch, met Nightshift Superstar valt het trio van de rand af. In datzelfde 3voor12-interview geeft Matt Bellamy al aan dat het moeilijk is om als rockband een ‘coole’ discotrack te maken, en dat is in dit geval ook niet gelukt. Als je weet waar je naar moet zoeken, hoor je inderdaad de referenties naar Europese dance-acts zoals Justice, maar het voelt als een goedkoop aftreksel daarvan. En omdat de rest van dit album zo vol rockknallers staat, valt het extra op dat dit nummer het net niet is.
In het kort: The Wow! Signal is een goede rockplaat met verrassende wendingen, waarop Muse soms het evenwicht verliest. De songteksten zijn niet al te sterk, maar ik gun Matt Bellamy zijn divorced dad-momentje.
Dit is mijn eerste albumrecensie op deze website sinds 2022, heel erg bedankt voor het lezen! De komende tijd zal ik sporadisch weer meer recensies gaan schrijven, soms van nieuwe albums, soms van wat oudere. Meer van mij lezen? Check mijn Substack, daar post ik elke maand een nieuwsbrief!
- Tijdens onze middelbare schooltijd besloot hij uit het leven te stappen. Rust in vrede Richard, als ik naar Muse luister, denk ik altijd even aan jou. ↩︎
Nena Veenstra 